Roadtrip: Mods 2010-Vancouver, CND - Sturgis, VS  v.v.  (geplaatst in Big Twin magazine, nr. 293, 02/2011)        

V.l.n.r. Novoman (John Pals),  Butcher (Germt Slager), Benjamin (John Ridderhof) en Rocker (Ed van Mil), zijn al jaren De MODs (Men Of Darley). 

Vier vrienden die al vele jaren met hun Harley's een groot evenement bezoeken. De afgelopen jaren was dat 5 keer Faaker See, blijft leuk,  maar nu toch echt tijd om wat anders te gaan doen, Sturgis, South Dakota, USA, wordt het dit jaar. Veel meer voorbereiding maar we hebben in Vancouver onze vriend Novoman wonen dus een prettige situatie voor het plannen en regelen van veel zaken. Altijd makkelijk om een reisagent ter plaatse te hebben. Er was twijfel of Rocker wel mee zou kunnen i.v.m. een operatie aan zijn enkel, de voorbereiding is dus een beetje aan hem voorbij gegaan maar naarmate de Sturgis trip naderde liep hij warm en daarnaast ging het ook beter met zijn enkel dan verwacht. De MODs hebben de stelregel dat ze alles altijd samen doen, dus meegaan of niet, je wordt altijd overal bij betrokken. Door doortastend handelen van onze Novoman die eerder de motorhuur regelde dan Rocker zijn vliegticket, was het zeker, we gaan dit jaar de trip met z’n vieren maken.

The Lion’s Gate hangbrug,                                                                                                                                                             

Op 5 augustus 2010 was de vlucht met Air Transat naar Vancouver gepland alles verliep volgens schema en Novoman stond ons op het vliegveld op te wachten. Rocker reisde met Benjamin want Butcher was met zijn gezin eerst drie weken in Canada aan het rond toeren in een cruiseschip met wielen eronder. De reis verliep voorspoedig en in no time zaten we met Novoman bij Starbucks in hartje Vancouver aan de espresso. Rocker was al eerder in Canada geweest, het is nu niet anders,  Canadezen blijven vriendelijk en behulpzaam en het is dus goed te begrijpen dat hier zoveel Nederlanders wonen, de natuur is geweldig en je hebt hier jaargetijden, zomers heerlijk en in de winter sneeuw zeker in de Rockies. Na de gastvrije ontvangst in huize Pals met zijn fantastische vrouw Thea was het gelijk BBQ geblazen en dat ging er wel in na het nuttigen van die gecomprimeerde vliegtuigmaaltijden op de vierkante cm., al moet ik als tip voor toekomstige reizigers naar dit continent wel eerlijk zeggen dat Air Transat een betere service ( ook de maaltijden zijn goed verzorgd) heeft dan onze Koninklijke blauwe vogels.

De eerste dag toch wel een beetje last gehad van een jetlag maar in Villa Pals is het goed toeven met films en lekkere hapjes dus gingen we de volgende dag uitgerust en op tijd naar Eagle Rider waar Novoman voor ons de Harley's dus al had geregeld.

James runt daar Eagle Rider en hoopt zelf een vestiging te openen dicht bij het vliegveld, is ook handiger, wij hadden gelukkig Novoman die ons overal naar toe bracht. 

James is een goeie kerel al zou het beter zijn als Eagle Rider zijn Harley's laat onderhouden bij een officiële Harley dealer, helaas hadden we nu wat kleine probleempjes die weliswaar gedeeltelijk zijn opgelost onder meer door het omruilen van een haperende Fat Boy van Rocker voor een Street Glide en een reparatie onderweg. Maar verder, “James you are great Men and thanks for your help and hopefully we see you at the airport in your new location next time”. 

De tweede dag, de Slagers komen vandaag terug van hun Canada trip, de vrouwen van Novoman en Butcher zijn vriendinnen van elkaar dus wordt hun trip hier afgesloten. Maar wat nog belangrijker is de MODs zijn compleet en hun Sturgis reis kan beginnen!

De MODs zijn ingepakt, Harley's gereed, Fat Boy van Novoman, Butcher en Benjamin allebei een Road King en Rocker moest zijn gehuurde Fat Boy dus omruilen voor een Street Glide, met radio, nooit weg en onderweg was het rocken op de Amerikaanse Johnny en de Rekels. Maar het moet worden gezegd, Rocker heeft altijd op een kale Fat Boy gereden, de Street Glide is de toer Harley bij uitstek in dit uitgestrekte continent.

Zondag 8 augustus 2010 waren we klaar voor vertrek en werden we door de familie Pals en de Slagers uitgezwaaid, helaas regende het, dus onze waterdichte condooms moesten uit de verpakking. Mickey Mouse was voor Butcher, Donald Duck voor Novoman, Lucky Luck voor Benjamin en Dagobert voor Rocker omdat hij over het geld ging.

Gelukkig waren de vooruitzichten goed en dat bleek al snel want na een paar uur rijden was het droog. De regenpakken konden weer worden ingepakt en in Canada bij Manning Park Resort werden de T-shirts tevoorschijn getoverd, met extra aandacht van het andere geslacht en dat op onze leeftijd, gelukkig hield Butcher zijn helm op bij het omkleden.

Een super mooie rit door de Canadese Rockies was ons cadeautje, wat een natuur! We hebben vandaag aan de Canadese kant van de grens gereden en kwamen in de namiddag zoals gepland aan in Castlegar, hotelketen Super 8 lonkte ons naar binnen en na de ouwe lullen korting te hebben geregeld (Rocker is boven de 60 en in CND en de USA ben je dan senior en krijg je 10% korting) was het inchecken, bagage van de HD en een restaurant opzoeken.

Vaak is het handig om restaurant advies te vragen aan de receptie van het hotel, je kan dan je wensen kenbaar maken en in de meeste gevallen kom je dan terecht in een redelijk restaurant, een lekkere maaltijd na een rijdag is voor ons belangrijk. Maar eerst kon Butcher het niet laten om via de glijbaan het hotel zwembad in te plonsen. De deal was  50,= dollar als hij dat aangekleed zou doen, het bod was niet hoog genoeg

Maandag op tijd vertrokken want vandaag moesten we de US-border passeren en dat kost altijd tijd. In het smalle grens gedeelte van British Colombia, (CND) en Idaho, (USA) hebben we Canada verlaten. Bij de grens werd ons het hemd van het lijf gevraagd en na de nodige formulieren ingevuld te hebben mochten we de USA in. Een uur ben je zomaar kwijt maar wel weer een belevenis op zich. Gelukkig kwam Butcher niet verder dan dat hij in Kroatië op vakantie was geweest, vroeger kon je nog wel eens problemen hebben als je in het oostblok was geweest, argwanend en voorzichtig zijn ze wel bij de USA grens, overigens is dat op de vliegvelden niet anders, en gezien 9/11 wel enigszins begrijpelijk. Inmiddels waren de goedgekeurde helmen opgeborgen en de MOD potjes tevoorschijn getoverd. Na Idaho zaten we al snel in ‘big sky' Montana en schitterende luchtformaties gezien, die komen in NL nooit voor, prachtig en bijna buitenaards. De wegen door de Rockies zijn zo mooi dat je echt ogen te kort komt, de digitale schijven zitten dan ook zo vol.  Ondanks dat het inmiddels droog was waren er toch nog dreigende inktzwarte luchten, die hebben ons ook gedwongen om net voorbij Kalispel in Polsen een hotel op te zoeken en die vonden we al snel aan het Flathead Lake, vernoemd naar de nog steeds in het reservaat wonende Flathead Indianen. Het is een hele mooie omgeving en als je het personeel van het hotel aankijkt en dat zijn voornamelijk Indianen, dan begrijp je waarom ze letterlijk Flathead Indianen worden genoemd. En dan te bedenken dat ze ons Nederlanders kaaskoppen (‘blockheads’) durven te noemen!

De volgende dag richting Missoula een stukje over de Interstate I90 richting Butte en Belgrade. Onze plannen kwamen niet helemaal uit omdat Benjamin een lekkende benzinekraan had, zo bleek bij ons vertrek. Vroegere Harley’s lekten allemaal maar dat was omdat je ze anders niet terug kan vinden, markeer je plaats heet dat dan! Zelf hebben we geprobeerd de kraan te dichten maar dat lukte niet, tijdens het rijden lekte de kraan minimaal, toch maar naar de dealer in Missoula daar bleek het betreffende onderdeel niet in voorraad. De computer gaf aan dat het onderdeel wel in Belgrade in voorraad was maar dat was 600 km verder....niet ongevaarlijk zo’n lekkende kraan. Tja afstanden zijn groot maar je merkt er niks van omdat er zoveel moois te zien is, je komt ogen te kort en het rijden in Harley Country is ook een verademing ten opzichte van Europa. In Belgrade bij HD dealer West Yellowstone is de benzinekraan gerepareerd en ook maar even de voorband omgedraaid want die bleek in de verkeerde rijrichting gemonteerd, (foei Eagle Rider!), tjonge wat een service hier in HD Yellowstone.

Zo kregen we ook nog een tip van deze dealer om bij een vriendin (Eno’s) net voor Yellowstone Park, Wyoming in twee cabines te overnachten, (met een prachtige zonsopkomst, Mustang paarden en uitzicht op Yellowstone), zelfs onze komst werd telefonisch aangekondigd. Het eten was daar great letterlijk en figuurlijk, je koopt aan de bar een paar flinke lappen T-bone steak en je kan zelf gaan BBQ (goedgedaan Benjamin en Butcher, ons bier was ook lekker), de rest wordt erbij geleverd en het was heerlijk. Omdat er altijd gevraagd wordt: ‘where do you come from?’ zijn de praatjes niet van de lucht, erg aardig allemaal en vaak krijg je dan ook nog tips, over de route, het landschap en zelfs de goeie koffiebars en restaurants mee, wat een gastvrijheid!!  

Woensdag 11 augustus zijn we Yellowstone Park binnengereden en na de naar zwavel stinkende geisers (Old Faithfull), de Bizons en andere wilde dieren, te hebben gefotografeerd zijn we zuidelijk naar het Shoshone Lake gereden en daarna weer noordelijk langs het lange uitgestrekte Yellowstone Lake, om na bijna een hele dag toeren, oostelijk het park weer te verlaten, wat een prachtig park met die dunne aardkorst, vandaar die flonders, zonder verder in details te treden moet je dit Park echt bezocht hebben. Als je alles wilt zien dan moet je er toch een paar dagen voor uit trekken

Goed dat we hier bij daglicht rijden want we zijn nu echt in Indianenland, het voelt als honderden jaren geleden. Beetje als de moderne Ivanhoe, maar dan op Iron Horses. Via het mooie Wild West landschap, wat we ook kennen uit de vele films die hier opgenomen zijn, hoge bergen met dat typische rode gesteente en hete en wijdse prairies waar je geen mens tegenkomt, was het de bedoeling om via Cody en Greybull, in Sheridan te gaan overnachten, echter Yellowstone had toch wel veel tijd gekost dus Sheridan gingen we niet halen. Na de schitterende, adembenemende en soms beangstigende hoge bergpassen te hebben gereden (The Bear's Tooth Pass, wat een mooie rit) zet de avond in, het wordt donker, en er ineens op 3000 meter hoogte een schitterend meerdere sterren hotel opdook met indoor pool en ook nog een prima restaurant met Russische bediening. Dat was geluk hebben want we waren wel aan een hapje en drankje toe na deze super mooie maar wel vermoeiende dag.

Na een heerlijke nacht op het hoge bergplateau moest bij het uitchecken nog even de ouwe lullen korting geregeld worden want dat was bij het inchecken niet goed gegaan en zonde om die te laten lopen toch, die drie “jonge” honden 49 en net iets jonger kunnen echter niet wachten op die ouwe man de penningmeester, op naar Sturgis dachten ze. We raken elkaar kwijt een misverstand is geboren en dat leidt op elkaar wachten, langzaam rijden, stoppen, omkleden (het was al zo warm) waardoor Novoman ook alleen komt te rijden. Uiteindelijk treffen we elkaar toch nog snel op een parkeerplaats en na enige uitleg over en weer wordt het zoals de Mods betaamt opgelost, in de spiegel gekeken, koffie gedronken en hup weer in het zadel voor de finale naar Sturgis.

We vertrokken met als doel Deadwood want daar was wel een hotel gereserveerd, onderweg is dat echt niet nodig, Amerikanen zijn altijd onderweg en slapen voornamelijk in hotels, dus op elke hoek van de straat staat wel een Hotel/Motel. In een gehucht vragen we de weg aan een achtergebleven hippie uit de sixties die volgens mij zijn hele leven al stoned is, maar hij was niet zo gek als hij eruit zag want hij verwees ons naar route 14 en die leidde ons heel mooi binnendoor op weg naar Sundance en was echt de moeite waard.

We zijn de route 14 verder doorgereden en via Sheridan, Gillete, Sundance zijn we op voorstel van Novoman afgeslagen naar Devils Tower dat is een enorme monoliet die tot wel 1500 meter boven de zeespiegel uitsteekt, moet je bezoeken en ook de weg naar Devils Tower is heel erg mooi. Daar aangekomen stonden er al duizenden Harley’s geparkeerd en dan is Sturgis nog heel ver weg.                                                                                                       

Net voorbij Spearfish stond Deadwood op de borden, inmiddels reden we al lang in ons T-shirt en ook zonder helm, wat in de staten die wij gepasseerd zijn, ook toegestaan is. Heerlijk ‘cool wind in your hair’, voor sommige dan, sorry Butcher, en daar doe je het allemaal voor en een keer geen NL Regentenregels die je leven bijna hebben overgenomen, nu weet ik ook waar Steppenwolf met Born To Be Wild zijn teksten vandaan heeft....wat een land!

Om 17.00 uur kwamen we aan in het gereserveerde First Gold Hotel, 130 jaar geleden was het hier het domein van de goudzoekers en Wild Bill Hickok (Billy the Kid) en Wyatt Earp, deze hebben naast het goud wat hier gevonden werd en ook weer hebben vergokt, menige vuurgevechten geleverd en voor Billy betekende dat wel zijn dood tijdens het gokken. Voor Deadwood is dat belangrijke geschiedenis en is groots aangegeven als je Deadwood binnenrijd.

Deadwood, wat ongeveer 40 kilometer van Sturgis ligt, is hier al overladen met Harley's, hoe zal Sturgis er wel niet uitzien!!

‘s-Avonds hebben we op het terras in Main Street van Deadwood met hamburgers en bier de plaatselijke parade van honderden Harley's gadegeslagen, wat een feest, 5 keer Faak maar hier op een dag schat ik voorzichtig. Geweldig wat een sfeer en aardige Amerikanen uit alle staten van de VS.

De volgende morgen was het plan om Sturgis te gaan bezoeken met een mooie rit door de Black Hills van South Dakota, maar eerst ontbijten want dat was helaas niet mogelijk in ons hotel. Dan maar naar Main Street, 100 meter van ons hotel stond een gratis BBW (bikini bike wash), in ieder geval waren die Harley’s wel aan een beurt toe en wij aan een ontbijt. Harley’s achtergelaten bij de bikewash en op naar Main Street en aan het begin gelijk de Hampton Inn, potverdorie hier wel een (gratis) ontbijt en wat maakt het uit wij naar binnen, bikers onder elkaar dus de volgende drie dagen heerlijk ontbeten met als kamernummer weet ik veel, de washroom geloof ik.

Na het ontbijt onze gewassen Harley’s opgehaald, wat dollars in die bikini gestopt (ben ik blij dat ik over het geld ging) en op naar Sturgis.

Onze eerste dag Sturgis en wat een drukte,  een schatting doen we maar niet maar dit is het het grootste evenement ter wereld, er werden getallen genoemd van 600.000 en dat kan zo maar waar zijn.

Acht miles verder is de Full Throttle Saloon, de ‘ biggest biker bar in The World’ nou dat klopt aardig, met 7 bars, 3 podiums, complete vrachtwagens en bussen op palen en 2 oude spoorbruggen als tribune. We waren hier overdag en om alles te zien moet je hier echt een paar dagen verblijven. Wat we gemist hebben: Deep Purple/ZZ-Top/Bob Dylan/Ozzy Osborne/CCR en nog velen meer, hoe ik me voel als Rocker...........laat zich raden, maar je moet wat te wensen overhouden, dus de volgende keer beter. DJ Tiesto hebben we er niet gezien en dat is ........

Onze hof-fotograaf Butcher (twee schijven van 8GB vol geschoten)  had even te veel oog voor de natuur zullen we maar zeggen en oops daar ging hij de berm in, gelukkig goed afgelopen.

De hele middag rond gelopen, wat Sturgis aandenken gekocht, lekker biertje gedronken en voldaan weer naar Deadwood wat in onze ogen veel vriendelijker, gemoedelijker en gezelliger is dan Sturgis!

Op 13 augustus hebben we als MOD’s nog even Benjamin op zijn hotelkamer wakker gezongen met in koor “er is er een jarig hoera hoera, we hebben er een leuke dag van gemaakt,

14 augustus 2010 lekker ontbeten, onze gastvrouw van het ontbijt hotel voorzien van wat dollars zodat we toch met een goed gevoel weggingen en op naar Crazy Horse door de Black Hills (letterlijk), prachtige rit en wat een monument. Het Crazy Horse Memorial is een monument dat op dit moment wordt uitgehakt uit graniet en staat in South Dakota, dit ter ere van de 19e eeuwse Lakota leider Crazy Horse. Wanneer het af is zal het Crazy Horse uitbeelden, rijdend op een galopperend paard. Het beeld zal 195 meter lang worden en 172 meter hoog. Giften zijn een belangrijke bron van inkomsten om dit beeldhouwerk af te krijgen. Een principiele kwestie, want een eerder funding voorstel van de regering is dan ook rucksichtlos geweigerd.

Iedere bezoeker mag een stukje graniet als souvenir meenemen, na dit imposante beeldhouwwerk was er nog een paradepaardje: Mount Rushmore. Op weg daar naar toe kwamen we door Hill City, vergelijkbaar met Deadwood en ook gerenoveerd in de oude Wild West stijl, ook natuurlijk de HD dealer bezocht voor de nodige T-shirts. Op naar Mount Rushmore.   

Mount Rushmore is een nationaal monument, ook gelegen in South Dakota. Het herdenkt de geboorte, de groei en de ontwikkeling van de USA. Tussen 1927 en 1941 hebben zo'n 400 arbeiders de 18 meter hoge busten van de 4 presidenten van de Verenigde Staten:  George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln , de ‘Founding Fathers’ uitgehakt. Het symboliseert de eerste 150 jaar van de geschiedenis van de Verenigde Staten.

En natuurlijk hebben we ons vereeuwigd met onze Theodore Roosevelt, en andere presidenten, wat volgens vele Amerikanen de beste President ooit was en dat is leuk om te horen als Nederlander. Veel gezien vandaag en opnieuw prachtig weer.

De volgende dag moesten we weer terug richting Vancouver en om wat tijd te winnen voor de mooie ritten die nog door Canada zouden komen, zijn we over de Interstate 90 via Buffalo, Billings, Bozeman en Butte naar ons eerdere hotel in Polson aan het Flathead Lake, gereden, 1200 km verder, maar de Interstate is een schitterende weg, weinig verkeer, met alle faciliteiten en absoluut niet te vergelijken met een A weg in Europa. Het is Harley country dus in principe meer Harley’s dan auto’s!

Na heerlijke happen en met uitzicht op dit mooie Lake zijn we de volgende dag via Kalispel de Canadese grens, deze keer bij Roosville/ Eureka, naar Creston in Canada gereden. Het kan niet op met dat wildlife, de natuur en de bossen in de Rocky Mountains. Het was nog steeds mooi weer en een zwembad bij een hotel leek ons wel wat en net voor Creston doemde ons gewenste zwembad Motel op.

Heerlijk gerelaxt aan het zwembad en Butcher “geholpen” met het zoeken naar zijn kamersleutel. Daarna downtown Creston met zijn 300 inwoners maar wel weer heerlijk op het terras gegeten met lekkere biertjes, we hebben als MODs altijd wat te vertellen en zitten dus nooit zonder gesprekstof, het was weer erg gezellig dus.

De volgende dag moest er nog een behoorlijk stuk worden afgelegd maar dat is geen straf want de mooie weg langs het Kootenay Lake is  ruim 100 km lang, er kwam geen einde aan maar wat een uitzicht. Op een gegeven moment hield de weg op en was de gratis veerboot van 45 minuten het enige alternatief. Aan de andere kant van dat mega meer ging de weg weer een tijdje verder om via Nelson uit te komen in Keremeos onze laatste overnachting van onze super mooie Sturgis trip.

In deze omgeving staat de fruitteelt centraal, wat een boomgaarden met heerlijk fruit. Novoman en Rocker hebben die boomgaarden nog even bezocht terwijl Benjamin en Butcher een stief kwartiertje naar het hotel zochten wat langs de weg stond aangegeven.

Op advies van de Motel eigenaar zijn we terecht gekomen bij Karl, een geëmigreerde Duitser die in Keremeos een restaurantje heeft. Tja en dan eindig je deze trip met een Wienerschnitzel en een paar heerlijke lokale biertjes. Het laatste stukje naar Vancouver was relaxt en na aankomst stond de teller op 5700 km, wat een rit.

Na aankomst bij de Palsen was het weer BBQ, en als afsluiting de Wild Hogs film gekeken, blijft leuk en daar hebben wij iets mee.

De volgende dag de HD’s weer ingeleverd nog even shoppen in de mall voor thuis en na een hartelijk afscheid van Novoman en familie zaten we weer in het vliegtuig naar huis. Lekker films kijken jammer dat de films van Butcher steeds op een ander kanaal schoten, voortaan even vragen hoe dat moet bro!

Aan het einde van dit soort evenementen zijn we meestal weer plannen aan het maken voor de volgende rit en omdat de USA zo gastvrij is, je zonder helm kan rijden en het bijna altijd mooi weer is, zal het wel weer de VS worden.

Plan is dan om te starten in Vancouver en dan de hele Highway 1 (Pacific Coastway) af te rijden tot Cabo San Lucas, Baja Californië in Mexico. Wat in het vat zit verzuurt niet!

Rocker, namens de MODs  

Full Throttle Saloon, the biggest biker bar in The World

On the road again, even omkleden, T-shirt aan, helmen af.

Diner in het hotel aan het Flatheadlake, Poulsen, Montana

Grens Idaho, VS/ Britisch Columbia, CND

The Old Faithefull, Yellowstone N.P.

Devils Tower, Wyoming

Red Butte Moutains, Wyoming

Mount Rushmore

Crazy Horse Memorial

Deadwood Mainstreet